David PeónWeb Personal

David Peón

Dous apuntes sobre Grecia

Anda o patio revolto có tema grego, excuso dicilo. Vivimos momentos históricos, e non só na Grecia.

 

O tema é complexo, e probablemente as dúas partes teñan a súa parte de razón. Con todo, para min hai dúas cousas que son obvias a estas alturas.

 

A primeira é que o discurso moralista do malos que son os gregos, un estado fallido, mentiron nas contas públicas, ninguén paga impostos, etc etc etc., xa non vale. Habería moito que dicir da responsabilidade de Europa por ter deixado entrar a Grecia no clube e no euro, pero se “aceptamos barco”, o certo é que o discurso xa non vale desde 2010. Por que? Porque se un está enfermo por non coidarse, vai ó médico, o médico dalle medicina e instruccións do que ten que facer, o paciente cumple ao 100% có que se lle manda… e o paciente pasa de estar mal a estar a morrer, o problema é o médico.

Desde 2010 Grecia está intervida e aplicando punto por punto o que “os que saben” dixeron hai que facer para que Grecia retome a senda do crecemento e garanta os pagos. O efecto xa o sabemos: unha depresión económica de máis do -30% do PIB. O mínimo é esixirlle ao médico que recoñeza que a mediciña non funciona, e hai que cambiala. Nada diso ofrecen, claro.

 

A segunda, é que se o problema fose económico, a solución á sostibilidade da débeda grega é evidente. E digo, si, evidente, porque temos casos como o grego a diario en todo o mundo, e todos se resolven do mesmo xeito. Di o refrán algo asi como “se non lle pagas 1.000 eur ao banco tes un problema, se non lle pagas 1.000 millóns, o problema é do banco”. Pois ben, un acredor que financia unha empresa faino a cambio duns xuros e asumindo un risco. Se a empresa á que lle prestaches cartos resulta fallida, o problema é agora teu tamén.

Neste caso, a saída para o acredor depende de se falamos dunha empresa reconducible ou dunha definitiva insolvencia. No segundo caso, pouco que facer máis que liquidar e repartir entre acredores, habitualmente con mediación xudicial. Pero no primeiro, a saída para o acredor é asumir o seu erro, e tentar reconducilo. O acredor pasa a ser accionista, e xestionará a empresa có obxectivo de volvela a facer rendible -xa que, se volve ser rendible, recuperará o investido vía beneficios (dividendos).

Grecia, e calquer país soberano, obviamente sempre será un caso do tipo 1, porque un país, a súa xente e as xeracións por vir sempre terán un futuro por diante. A solución para quen prestou cartos a Grecia (e moi en particular, a Troika) é “facerse accionistas” do país: isto é, reestructurar a débeda facilitando que o calendario de pagamentos non impida o bó funcionamento da "empresa", e fixando un tipo de xuro non-fixo, senón en función do crecemento do PIB grego (xa que é a ratio débeda/PIB a que determina a súa sostibilidade). Se Grecia medra, cobras, se non, non. Isto dá opción a que a consolidación das contas públicas sexa condición necesaria (se o Estado grego ten superavit primario, poderá ir amortizando débeda e reducindo a carga) pero non suficiente: a ninguén lle interesará, tampouco aos acredores, que a austeridade mate a economía grega -ou non cobrarás.

 

A solución económica é obvia e aplícase a diario. O último exemplo, hoxe mesmo, Constructora San José. Logo o problema é -e aqui a terceira obviedade do post- 100% político. Syriza non pode dicirlle aos seus votantes que claudica, e a Europa dos mercados non quere expoñerse a que os cidadáns de Portugal, España, Italia, Francia... vexan no pulso grego a Europa o modelo a seguir.

Última actualización en
01Jul2015
 

Nodos e sombras

Vai un mapa sen excesivo rigor científico pero ilustrativo.

 

 

A min o mapa dime tres cousas.

 

Primeiro, dime Vigo, A Coruña e Santiago. Redes (portos, aeroportos, conexións intermodais, universidades...) e proxecto de país.

 

Segundo, dime Lalín, Monforte, Sarria. O Barco - A Rúa, Verín - Monterrei - Oímbra, ... Nodos de equilibrio da Galicia interior, esenciais para a vertebración e equilibrio do territorio.

 

Terceiro, dime Santa Comba, Cee - Corcubión, Carballo - Coristanco, Melide - Arzúa, Chantada, Celanova, Xinzo, Meira, Becerreá, Cedeira, Pontecaldelas - A Lama, Cerdedo, O Carballiño, Ribadavia, Ordes, Vimianzo, ... Un mundo rural viable e con futuro no século XXI precisa de vilas con servizos básicos nun radio de 20km max.

Última actualización en
22Jun2015
 

Suicidio demográfico e o peto dos galegos

Neste post sintetizo algunhas cuestións adicionais sobre o drama demográfico que nos agarda en Galicia nos próximos anos do que xa falamos varias veces nesta web (como aqui, aqui ou aqui). Cuestións que se orixinan nun par de lecturas recentes.

 

A primeira foi un titular dun xornal local de Palencia có que din en Twitter: "La mitad de los nacidos en Palencia residen en otras partes de España".

 

Parecéume un exercicio interesante comprobar cal sería o resultado en todas as provincias do Estado e, en particular, as nosas. Sobre todo porque tal indicador recollería o efecto ao longo de décadas dos procesos migratorios.

 

Velaquí o resultado:

 

Gráfico: Xosé Martinez (UDC). Fonte: INE

 

Galicia non está, comparativamente, tan mal. En Pontevedra ou A Coruña residen o 86% dos nacidos nesas provincias e están no top10 do Estado. Lugo e Ourense reteñen o 67%, postos 30 e 33, pero moi por riba dos 46% de Soria, 47% de Cuenca, e 48% de Ávila e Teruel, e moi por riba tamén dos postos que ocupan as provincias orientais galegas en calquer indicador de natalidade, envellecemento ou despoboamento. Ben é certo que, coa dispoñibilidade dos datos no INE e tal e como calculei estas ratios, a información non é completa: faltan os nacidos en cada provincia que hoxe residen no extranxeiro. Con todo, aparentemente as peor paradas son as provincias castelás, absorvidas polo papel de Madrid nun Estado que ven apostando polo centralismo desde o Desarrollismo dos 60s.

 

Os galegos queremos, ou tentamos cando menos, vivir onde nacemos. Así pois, o escenario de suicidio demográfico ao que nos estamos enfrontando ten coma orixe, principalmente, outras dúas fontes.

 

A primeira é a herdanza da emigración pasada, principalmente nos anos 60s e 70s (véxase no artigo Martinez e Peón (2015) sobre o efecto arrastre demográfico) e a incapacidade de Galicia de reverter o proceso con inmigración na actualidade. Isto é, cunha economía potente que sexa quen de reter aos xóvenes que formamos e atraer aos de fora. O resultado visibilízase nesta segunda gráfica:

 

 

Gráfico: Xosé Martinez (UDC), Fonte: INE

 

As quince provincias que máis poboación non nativa atraen, en porcentaxes entre o 40% e o 80% da poboación alí nacida, fican todas en Madrid e cinturón urbano (hoxe extendido ate Guadalajara e Toledo), e claramente no Mediterráneo, de Málaga a Girona. E o resultado dun modelo económico que vende España como un país Mediterráneo e volcado nos sectores do turismo e residencial. O interior e o cuadrante noroccidental, nese modelo, pouco ten que facer: Pontevedra e A Coruña teñen porcentaxes do 21%, Ourense 19%, e Lugo entre as 5 últimas có 15%.

 

A segunda das razóns é a baixísima natalidade en Galicia, cuns índices de fecundidade sen parangón a nivel mundial, hoxe nos 1.06 fillos por muller, chegando a caer nos 90s por baixo do 1.0 fillos. Neste respecto, recomendo enormemente a lectura coa que ando hoxe a voltas: "Galicia: un pobo con futuro?", editado por Manuel Blanco Desar.

 

 

Ficha do libro en Editorial Xerais

 

Do libro destaco (ainda o estou a ler, así que seguro aínda restan artigos moi interesantes) o artigo do propio Blanco Desar. En particular, coincido có autor en que o único xeito que temos de acabar con "a disautonomía -non querer sentir- e a anosognosia -non querer saber- sobre o problema estrutural por excelencia de Galicia" é irmonos directamente ao peto dos galegos. Falando claro: hoxendía, quen non se alarma cós desastrosos indicadores de idademedia, fecundidade ou perda poboacional é porque ou ben non o entende, ou ben tráelle sen coidado. En troques, si deberían entender ou reaccionar a cuestións mencionadas por Blanco que virán a consecuencia do desatre demográfico:

 

- Unha contración estrutural da demanda interna que implicará menor crecemento económico que os países do noso entorno, ergo menos investimento e emprego, ergo máis emigración

- A menor demanda interna implicará tamén a depreciación acelerada dos investimentos inmobiliarios no país (medo lle pode entrar a máis dun neste país das leiriñas e os pisiños de aluguer a estudantes)

- a sostibilidade do estado do benestar e, en particular, das pensións públicas,

- e como, nun país de vellos sen novos, os vellos van ter a tixola polo mango e van querer cobrar as súas pensións, o incremento da presión tributaria sobre os galegos activos... o que levará aparellada máis emigración, en particular daqueles máis formados e con máis capacidade de atopar traballo fora.

 

Da serie de medidas económicas que suxire Blanco falaremos outro día. Até entón, podedes facervos có libro "Galicia: un pobo con futuro", que vos recomendo. Sinalar por último que o problema demográfico de Galicia será, por suposto, un dos temas centrais dos estudos e xornadas de análise e debate que desde Somos Nós temos intención de ir organizando. Pero diso iremos falando a partir do verán.

Última actualización en
13Jun2015
 

Desemprego e maiorías absolutas

Ainda que residente (e votante) na Coruña, "o home é de onde nace e non de onde pace" así que eu sigo as eleccións de Pontevedra, miña vila natal, case coa mesma intensidade. As eleccións en Pontevedra están marcadas polo discurso do PP sobre Ence e o desemprego en Pontevedra, repetido polos seus altofalantes ate a saciedade, a consecuencia duns datos da EPA hai dous trimestres (máis info en Praza.gal).

 

A mellor maneira de desmontar tal afirmación é que Pontevedra, xunto con Lugo, ven gañando poboación nas últimas décadas moi por riba do resto das cidades galegas, así que, se manteñen taxas de paro similares ao resto, necesariamente Pontevedra e Lugo están creando máis emprego (proporcionalmente) nos últimos 20 anos. Fun ao IGE á procura de datos, pero só hai -desagregado a nivel concellos- desde xuño de 2006. Esto é o que resulta:

 

 

Ao dispor únicamente de datos desde 2006 só se pode apreciar o comportamento durante a crise, asi que simplemente destacar que, en termos de creación (destrución, neste caso) de emprego, Pontevedra está en liña con Coruña e Ourense, e os que mellor resisten, Lugo e Santiago de Compostela. Probablemente de podermos ir máis atrás de 2006 Pontevedra igualaríase con Santiago, e Lugo estaría por riba do resto.

 

Con todo, o que máis me chamou a atención son os casos de Vigo e Ferrol. En Vigo destruíronse 25.000 empregos desde xuño 2007. Na Coruña, no mesmo periodo, foron 15.000. En termos proporcionais, Ferrol perdeu máis do 20% das afiliacions que tiña en 2006 e Vigo o 17.5%. Pois ben, segundo as enquisas de Sondaxe para La Voz, as cidades de Galicia onde estarían aseguradas maiorías absolutas para as equipas de goberno actuais son, precisamente, Vigo (PSOE) e Ferrol (PP).

 

Non me pidan interpretacións políticas, porque non as teño.

Última actualización en
13May2015
 
<< Inicio < Anterior 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Siguiente > Fin >>

Página 1 de 34

Usamos cookies para que conseguir una web funcional y agradable para todos los usuarios. Si quieres saber más sobre las cookies y como borrarlas, lee esta guía sobre cookies.

Puedes confiar en esta web.

EU Cookie Directive Module Information